Незнајно чуваше кутивче со сите наши погледи, со сите наши насмевки во него. Колекција од нашите светови, разлеани низ нас во потрага по нешто што одамна ни се слизнало од рацете, во потрага по наивна радост. Незнајно чуваше моќ да ме споиш со облаци што снежат бели насмевки наместо снегулки, да ме искачиш на оној надвиснат кревет на плафонот кој ја победил гравитацијата – заборавајќи ја.

Незнајно, секогаш незнајно, секогаш неартикулирано, секогаш неразбрано. Како натежнати елки од снег стоиме еден пред друг не можејќи да пружиме раце и да се опфатиме околу половините, не можејќи да се погледнеме со допрени глави, со допрени умови, со допрени чувства.

Световите  се зад нас, кутивчињата со колекција од нашите сонови се исто така зад нас. Ние сами и празни трчаме еден кон друг со последните мисли што ни останале. Капка по капка и нив ги оставаме на патеката која нè води еден кон друг. Се чини дека јас имам повеќе мисли, трачам со нив кон тебе додека твоите во меѓувреме с еиспразнуваат и  застануваш празна гледајќи ме уште попразно. Стигнувам неколку сантиметри пред тебе, последната мисла ја трошам во обид да те допрам, но попусто – таа се истрошува пред да го направам тоа. Останауваат неколку милиметри помеѓу нас.

Небитно, ние сме сосема празни, сите наши нешта се зад нас. Истрошени во обид да ја победиме далечината помеѓу нас. Допирот не би значел ништо без нив.

Незнајно чуваше молк, испразнет од сите наши посакувања, од сите наши чекори оставајќи го светот зад себе.  Незнајно чував молк, испразнет од желбата да пружиме раце и да се опфатиме околу половините, потем да се погледнеме со допрени глави, со допрени умови, со допрени чувства.

.

.

Во едно обично утро некаде низ далечината на поспаните мисли на градот осамна смртта  на едно пластично шише, тоа беше единствената среќа што можеа да си ја дозволат сите пластични шишиња – достојна смрт пред да бидат валкани и поттурнувани де натаму, де наваму, со години. Во тој миг осамна и сеќавањето за неговата среќа, неговата надеж и негодото полудување.

Пред неколку години шишето беше наполнето со живот во фабриката „Кватро“, неговата радост се случи кога живееше спакувано со уште пет шишиња. Тогаш ги доживеа своите најубави денови, патуваше низ градови, слушаше безброј приказни и со насмев возвраќаше на исто толку случајни насмевки. Неговата единствена љубов во животот шишето со кое беше допрено во пакетот, за неа имаше моќ целиот свет да го покрие со една огромна насмевка, но нејзе не ѝ беше потребно тоа, единствено беше доволно што се допираа. Имаше утра кога ги облеваше сонцето додека се возеа во камионот, тогаш обично водеа љубов со огромна страст.

-….Имам нешто за тебе. Имам љубов. – гласно се протегнаа нејзините мисли.

-….Ако помислам на среќа некогаш, тоа ќе си ти во мислите. – ѝ врати.

Тоа беа единствените денови кои вредат да се паметат целиот живот. Но нештата не би се паметеле цел живот ако нивната убавина не завршила во некој непосакуван миг. Оваа најголема среќа на пластичното шише заврши неколку минути откако беше продадено на човекот жеден за испивање туѓи животи. Тој го одвои од шишето што се допираа во пакетот и без да му даде време да си потажи околу тоа – го испи. Оттогаш оваа пластично шише живееше без живот во себе, како жив мртовец, како сон од празнина и темност.

Со години беше поттурнувано од минувачи по улиците, дождовите и ветровите му ги одземаа и последните мисли сочувани од среќните денови. Но како за чудо, тогаш се роди утро со изненадувачки топло сонце што надеж значеше. Се појавив јас! Го собрав шишето раскажувајќи му за рајот каде што одат сите шишиња, му раскажав дека сите се допрени еден со друг и формираат новогодишна елка. Не можев отпрво да забележам радост во него, но подоцна мислам дека единтвените мисли што ги имаше во себе, беа надежите дека ќе отиде во рајот каде сите се допрени поради што постои невидена еуфорија и среќа.

Но за него тоа никогаш не се случи, заборавив да го соберам со останатите шишиња, а тоа остана само, терасата каде што го чував. Неговото полудување следеше веднаш после умрената надеж. Се потчини на ветрот како на некој психоделик кој на пролет беше убав, но на есен – вистински хорор. Започна деноноќно да удира во гелендерот на терасата со што предизвикуваше неподносливи звуци, посебно за утринските тенки соништа. Лудото шише повеќе не можеше да се присети на неговиот среќен дел од животот и единствено што му преостануваше е да удира во ладниот гелендер. Можеби веќе му здосади незабележливоста која ја уживаше па овој пат реши им ги прекине соновите на сите наоколу. Можеби само неговата лудост мораше да направи нешто лудо за да може тоa да ги заборави сите скршени мисли во себе.

.

Приказна инспирирана од вистински настан.

//

//

Сите вресоци се соединуваат во еден, опишувањата никогаш порано не биле поапстрактни. Ние се будиме, но не во посакуваната реалност. Еден по еден, ги скокаме паралелните универзуми како да тоа не се само научно фантастични поими, туку извитопорени надежи на одамна умрени скулптури. А ние колекционери на сеќавања.

-       Сеќавањата не се илузија, нели? – вреснаа соновите од мене, како пробудени.

-       Поубаво е да живееш за нештата, отколку од нештата. – си подготвуав утеха како невкусен сируп против настинка.

Никогаш порано не мислев дека толку многу ќе ми затребаат сеќавањата. Се трудев да заборавам нешта кои не можам да ги вратам. Можеби и ги заборавив. Можеби затоа сум толку празен после вечерново пијанство и, чувствувам испеглана бела постела врз моите можности. Како граница, како променлива гравитација на планета во момент на своето крахирање. Зеленост, со измешни афекти врз својата позадина.

Јас и ти ќе живееме над сите мориња. Ти ќе живееш само во една вечерна капка, а останатите капки од целото море ќе ги преживееме јас и моето сеќавање за тебе. Животот воопшто не е голем, тој се случува и исчезнува, тој е едноставен како неколку обични букви кои сметаат дека е штета ако од себе не создадат реченица, па макар да истата се распадне уште следното утро.

Filed under: Раскази Tagged: капка, море, сеќавања ]]> http://kralj1.wordpress.com/2012/01/07/%d1%81%d0%b5%d1%9c%d0%b0%d0%b2%d0%b0%d1%9a%d0%b0/feed/ 0 kralj1 http://kralj1.wordpress.com/2011/12/30/%d0%b0%d0%ba%d0%be-%d1%81%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d0%b2%d0%b8%d1%81%d1%82%d0%b8%d0%bd%d0%b8/ http://kralj1.wordpress.com/2011/12/30/%d0%b0%d0%ba%d0%be-%d1%81%d0%b8%d1%82%d0%b5-%d0%b2%d0%b8%d1%81%d1%82%d0%b8%d0%bd%d0%b8/#comments Fri, 30 Dec 2011 05:18:36 +0000 Д. Краљевски http://kralj1.wordpress.com/?p=2903 ]]> “It’d be just like heaven on a June day.”
~This boy’s life (филм)

.

Силина на исчекувањето и мракот пред незаспаното утро, се оние две нешта кои те расвестуваат да дознаеш за тоа колку си среќен. Ги сместуваш во мир сите твои скршени реалности кои ги скршила „таа“ , која и да е.  Отпосле ти текнува на последната избледена слика од рајот и, тивко соопштуваш:

„Ако сите вистини се дознаваат кога умираме, тогаш сигурен сум дека кога ќе умреш ќе дознаеш дека не мораше да ме мрзиш цел живот.“

Тука или во моментот после тоа, се случува да избледе ново зимско утро. Ја чувствуваш тежината на облаците но сѐ уште не ти е јасно како токму твојата приказна мораше да биде трагично обесена врз нив. Пишуваш некакви долги реченици додека не заѕвони будилникот, а потоа само се присеќаш дека соновите те измамуваат секое утро. Ти воопшто не пишуваш. Ти воопшто не живееш. Само можеби тивко соопштуваш:

„Ако сите вистини се дознаваат кога умираме, тогаш сигурен сум дека кога ќе умрам ќе дознаам дека не мораше да те сакам цел живот.“

.

Како самотни души, ноќите шетаат по оние влажни улици на градот, додека сите спијат освен украсните новогодишни светилки. Постои некое чувство како да одиш низ скршен сон кога го преминуваш градот преку целата негова должина, токму во истото време кога ноќите шетаат и кога луѓето спијат.

Тогаш чувствував вистинска самотнина, одев со часови, ја изодував ноќта, зјапав во недоизградените згради околу мене, поместени трафики, празни паркинзи. Градот се изменил откако последен пат шетав низ него, а сега и празен е. Сосема празен, темен и влажен. Некаква нова година требаше да ги измени нештата. Онаа со која завршува Маискиот календар, а почнуваме ние.

Како самотни души, ноќите шетаат низ нашите скршени сонови поради кои сме будни веќе со години, додека сите спијат освен украсните новогодишни светилки.

.

.

Душите пред да се допрат воопшто не знаат за тоа дека се души. Но чувствуваат нешто за кое не се свесни, тоа е чувството дека чувствуваш нешто. Башка не е ни чувство бидејќи нели не смееш да бидеш свесен дека го чувствуваш. Веројатно е токму онаа кротка и сина енергија што се случува во поимот екстаза кој нели значеше чувство на конекција со сите нешта.  Допирот, тој ги учи душите да дознаат дека се души.

Сите тие нешта избледуваат и, некогаш се навистина последни. Тажно е. Но некогаш и се повторуваат додека душите не се убедат дека се души и бидат спремни никогаш повеќе да не го заборават тоа. Тогаш живеат во спомените, во чувствата, во незаборавот. Да ги паметиш нештата е исто како да си заглавен во нив и, во нивната совршеност.

-          Ти зарем заборави дека си душа? –Се слушна мојот последен обид да ја потсетам.

-          Заборавот е благослов, поради него можеме да продолжиме да ги вкусуваме сите идни совршени нешта. –Ме надмудри.

 И неретко душите остануваат души без да го знаат тоа. Допирот копнее за да се случи уште еднаш, а случувањата копнеат да исчезнат како појава. Можеби еден ден душите ќе почнат да паѓаат во вид на снегулки и со секое нивно топење ќе се појавува по еден заборав. Едно бледнеење, едно исчезнување.

.

Понекогаш, ама само понекогаш е можно да се сознае дека шумот е многу пати поубав од било која мелодија. И токму во тој момент ќе го слушнеш сето чудо на светов. Штета е што тоа се само мигови, а сето останато е само огромна пауза меѓу нив.

Тишина бакнува викотници, ветрови и само една повредена душа која скита од поезија на поезија и брка сонови за да заспие, за миг. Тишината бакнува сѐ што не може да се допре, а повредената душа ја држи како хартија во рацете. Во неа некакви букви се слизнале кон работ и капнуваат една по една, токму на погрешната страна на една полноќ.

Десет различни девојки – десет различни лаги. Сите ги собираш во акустичната гитара за да ги слушнеш по неизбројан број пати, во погрешната страна на една полноќ. А оттаму шумот се појавува и сознаваш дека токму во овој момент ќе го слушнеш сето чудо на светот. Барем овој пат, барем во оваа погрешна страна на една полноќ, каде самотнината и шумот го занемаруваат сето останато и се спојуваат со тебе.

 .

Тие поминуваат, некаде кон непознатото. Јас со исти мисли за нив, тие со различни за мене. Тие поминале. Далеку од амбисот, далеку од времето во кое стојам.

Времето е курва. Од оние курви кои се родени во август, тие лавици со канџи доволно големи за да ти го прободат телото, а воедно скриени во мали префинети прстиња во кои чиниш нема ништо освен милозливост. Тоа време ги убива сите мои приказни. Полека, тивко, ги убива минатостите во кои сум застанат држејќи ги со сите сили. Ми рекоа и дека приказните биле глупави нешта, непотребни. Ми рекоа дека нешто не е во ред со мене, но јас не реков ништо никому. Јас си раскажувам на мене, се борам против времето – да не ми ги убие, да не ми ги одземе. Да не заборавам кој сум, каде бев и што направив. Јас само верувам во мене, кога никој друг не верува. Јас само верувам.

Кога ќе се завртев назад кон еден дожд и наводенет ранец во форма на коцка што ја носеше на нејзиниот грб, на кој воедно носеше и едно мало езерце на горната рамна страна од ранецот; секогаш застанувам таму со часови и накиснувам на дождот со намера да откријам неколку замрзнати мисли во тие очи кои тогаш ме погледнаа за последен пат.

Затоа сум застанат, стојам на местото каде што погрешивме. А приказните поминуваат, некаде кон непознатото. Јас со исти мисли за нив, тие со различни за мене. Тие поминале. Далеку од амбисот, далеку од времето во кое стојам.

.

.

For I’m telling you, the war that I fought
It was wrong
And we must die
It doesn’t matter much now anyway, tonight we unite
~Madrugada

.

Мигови назад, милји уште поназад, некаде врз времето во кое ништата си остануваат ништа, а ние престануваме со мисли за времето; чудата се случиле во само една мала цедалка за лимон. Порано или подоцна, не е воопшто битно како се чувствуваме.

-……….Тајната на третата планета, тајната на третата планета.. – во хистерична симфонија повторуваа. Тие убави суштества, тие заборавени постоења. Откорнати од своите сеќавања. Додека ние астронаутите допатувани од третата планета планиравме нешто убиствено.

Во средината на постоењето се сепнуваш со мало помрднвање на главата и непоместениот вперен поглед во мене.

-……….Војна. – извикуваш.

-……….Војна. – извикувам.

Обајцата убиваме. Во чест на своите надежи виснати кон верувањата кои создаваат постоења. Ние веруваме, ние создаваме постоење. Како поенти  закачени на излитено фармерско палто, кои носат потсетување секогаш кога студовите ќе застудат. Млад ноември, ние сме уште далеку од нас.

Сѐ се случува во мала мисла. Поголемата убива. Поголемата отрезнува.

-……….Тајните, тајните.. (молк). НЕ! (вресок). Астронаути убијци. – врева подигната како прашина од слетување на астронаутите кои носеа убиствени железни машини во рацете.

Астронаутите дејствуваа по директива на своите водители, кои мислеа дека втората планета е виновна. А водителите постоеја само во поентите создадени од верување и сето тоа завиткано во тајна чувана со векови.

Јас, еден од астронаутите, се сепнувам со мало помрднување на главата и непоместениот вперен поглед во тебе.

-……….Војна. – извикувам.

-……….Војна. – извикуваш.

Обајцата убиваме, јас тебе, ти мене.

Другите астронаути продолжија да убиваат сѐ што е живо на втората планета. А само ние ја дознавме тајната чувана со векови. Ние кои се убивме еден друг бидејќи не можевме со зборови да кажеме „извини“. Порано или подоцна, не е воопшто битно како се чувствуваме.

Update: расказов е читан на манифестацијата Let’s grow awareness.

.

Yo ho ho, the wind blows free,
Oh, for the life on the rolling sea!
~The Brothers Four

.

Обидувањата биле бесконечни. А бесконечноста била составена од обиди, сигурен сум. Сите се обидуваат да го допрат врвот на решетките, но тој секогаш завршува со бесвест и блага матнина пред очите, а потем и во нив. Врвовите некогаш и носат слободи, но само на избраните, т.е. на оние кои се родени слободни. Ние затворениците не смееме да мислиме на тоа, “ние сме во голем, скоро бесконечно голем затвор“ -што би рекол Берфилд, мојот пријател со кој ја делиме ќелијата. Некогаш јас земав поголем дел, некогаш тој. Не го забележувавме тоа, па нели, бевме пријатели!

Во бесконечно големиот затвор воопшто нема страв, но копнеж за бегство секогаш имало, всушност токму таа појава нѐ потсетува дека сме во затвор, инаку би заборавиле. Па тој е бесконечен. Всушност, скоро бесконечен. Јас бев инаков, како да не бев тука, всушност – јас имав страв. Можеби е необично, но јас секој втор ден се будев со помисла дека ме затвориле, а не го сакав тоа. Сонот беше ме нацртал во некаков затвор со некакви изгребани ѕидови кои плачат од својата изгребаност. Како капки роса врз пајакова мрежа во пролетно утро, така ѕидовите беа искапани, а капките наредени долж изгребаноста. Кога го раскажував сонот на мојот пријател Берфилд тој секогаш се смееше, “како можеш да се плашиш дека ќе те затворат кога си роден во затворот?“ – ќе речеше. А јас замолкнував, како да се присетував на некаков црнечки блуз кој звучи кон слободата во бесплатното живеење, т.е. живеењето без обврски. Но тоа е сепак нечовечки, ќе си помислев. Ако човекот не си зададе обрски, ќе почне да размислува за самоубиство, тоа е програмот во кој живееме, како затвор во кој градиме друг затвор – си ги создаваме обрските. Ох, моите затворски мисли, пак ја гребат тишината во пет часот наутро. Но тоа се сепак само мисли – како што и Берфилд замислуваше да рече.

Еднаш заедно со Берфилд почнавме да работиме. Не дека сакавме со љубов, туку сакавме заради пари. Тие две сакања имаат основна разлика, но многумина не ја глледаат, а можеби и сите, не знам. Така излеговме од затворот, беше чудно, но излеговме. Купивме куќи една до друга, со големи зелени дворови одвоени со ниски дрвени тараби, а во нив по еден базен. Тоа беше фино. А и како замисла сосема доволно ми беше. Како да ми е сеедно? -се подзамислував прилегнат на дворната лулашка во неколку летни вечернини. Сонот започна пак да се појавува, сонувам дека сум во затвор каде обидувањата се бесконечни, или бесконечноста е составена од обидувања. Каде врвот на решетките ти создава бесвест и мала матнина пред очите, а потем и во нив. Берфилд се загрижуваше овој пат, ми велеше дека нештата не се во ред со мене. Мене пак ме загрижуваше дека можби јас не сум во ред со нив. Одлучив да не работам. Ја продадов куќата сосе дворот и базенот, сосе дворната лулашка и затворските мисли оставени врз неа. Се вратив во затворот и сонот го снема.

Ќелијата ја делевме со Јашимир. Понекогаш тој земаше поголем дел, некогаш јас. Не го забележувавме тоа, па нели, пријатели биднавме! Слободата и умот секогаш биле во близина, дали делеле ќелија или биле пријатели, тоа воопшто не го знам. Но сепак, биле блиски.  Тоа го знаат и другите затвореници, но многу почесто го забораваат, па затоа обидите траат бесконечно. А бесконечноста секогаш е создадена од обиди.

.

And I know if she had me back again
well I would never make her sad.
I’ve gotta heart full of soul.
~ The Yardbirds

.

Утрина, мрак, квечернина или само умор од распознавање на измешаните неколку бои; не знам. Сигурен сум само за постоењето на една црвена кошула.

-          Сроднина, во тажните делови од својата повредена половина, се наполнила со душа. Чека да се роди! – викот отаде прозорецот, ја понесе завесата со себе.

-          Уште малку. – додадов тивко и, патем со замижен поглед се свртев кон девојката со тажни очи, а радосна насмеаност на лицето. Ја сакав таа комбинација, ми изгледа како сродна.

Не знам по кој пат се случуваше да не можам да распознам правец на дојдениот глас. Долго време се двоумев дали девојката е отаде прозорецот или само до него. Не можев да се присетам ниту на која страна се свртев кога дојде гласот.

-          Се возбудуваат сите зрна прашина во просторот меѓу двајцата со иста сроднина. Тие чекорат, просторот се смалува. Сроднината одбројува секунди пред да се роди. – читаше девојката со тажни очи, а радосна насмеаност на лицето.

-          Ах… – се присетив што се случува, па таа читаше поезија. Или поетика? Пак се задумав.

Сепак, почнав полека да ја (с)фаќам сликата. Ја видов и чашата до мене и, се присетив на сроднината што ја удавив во неа. Но, чија беше?

Во следната секунда се случи блесок врз моите зеници. Помислив само на сонот со аквариумските рипки залутани во плитка река и јас во него, загледан во нив. Тоа е сонот кој го сонувам само кога сум среќен, или во претчуство дека ќе се случи нешто убаво.

-          Сроднината се роди, таа плаче од љубов, таа вика од радост. Таа замолчува во топлина. – прочита девојката со тажни очи, а радосна насмеаност на лицето.

А блесокот сѐ уште патуваше низ мене. Ја препознав тишината, таа единствено се појавува кога нечии прегратки се спојуваат. Прозорецот повторно ја понесе завесата, но овој пат се свртев со полуотворени тажни очи, а радосна насмеаност на лицето.

.

.

Никој не знае за нас, освен јас и ти. И сите наши песни и, сите наши писанија. Јас и ти сме поважни од сите реалности и сите сонови, јас и ти – луѓе од звук, луѓе од букви.

Никој не забележи дека магичноста постои. Видовме само ние и сите наши песни и, сите наши писанија. Јас и ти – луѓето отпеани од славејот и отпечатени во снегот, дали сме ние измислени ликови од нечиј сон или сме производ на својата тажнина?

Никој не може да знае, освен јас и ти. И сите наши песни и, сите наши писанија. Јас и ти – луѓето кои ги брка заборавот за своето заедничко постоење.

.

Луѓето зборуваат, нешто туѓо. А сите исти, но без способност за да го забележат тоа. Креативноста е сега заборавен збор без никакво значење, кој веројатно некогаш ќе стане туѓ, со нешто туѓо во себе.

Стравот блика од мене. Си недостигам онаков каков што бев. Можеби еден ден нема да се препознам, или можеби ќе отидам до таму за да не ќе морам да се препознавам?

Ох, светов. Ги толчи и ги обликува, како што сака. А тие се предаваат, луѓето сѐ уште не измислиле идеја за бегство од она во што ќе се претопат.

.

“I hope some day you’ll join us, and the world will be as one”.

.

…

Краевите на летата никогаш не биле флуросцентни, дури ни во годините пред да се родам. Тие мачни краеви се чудата за кои не знаеш дали си ги помислил, или само си ги сонувал, а уште повеќе не знаеш дали биле реални, или сѐ уште се. Во стаклениот мост во Unelma држев приказна со двете раце. Никој не знаеше што да правам со неа, освен најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

-        Држам приказна видена во стаклениот мост и ја понесов со мене. – реков.

-     Отвори ги рацете, ако излета веројатно не била за нас. – рече најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

Тоа е страшно ризично, морав да се подумам малку. Но не, веднаш ги отворив. Приказната не излета, но не беше ни за нас. Од неа се надѕираа флуросцентни имиња на милиони приказни испишани врз нечии лица, навлезени во кожите како суводолници кои во дождливи денови умеат сѐ да понесат со себе. Едната која не беше испишана, паѓаше од црното небо точно над мене и токму во форма на падобран.

Флуросцениот падобран се движеше кон мојата улица, се управуваше некако со рацете, како месечината и земјата да ги заменија гравитациите, барем само за таа вечер. Се фатив себе си во афект. Возбудата стана флуресцентна и полета кон падобранот, ја видов како стаклена сина врвка исполнета со гласови. Шепотливи, ноќни. Десно од мене за прв пат ја забележав насмеаната девојка со немирни трепки, зборуваше и довикуваше кон падобранецот. Забележав дека насмејаноста ми го обоила лицето.

-          Сепак за нас била. – се протегна најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

Тука стоеше времето, а просторот се движеше. Додека застанатите мисли сепак никој не можеше да ги откочи. Се доближуваше, и веќе стана непобитен фактот дека ќе слета на мојата улица, единствено не знаев дека падобранецот може толку многу да наликува на неа – онаа со најмилиот глас на светот, или на светот на бајките, сеедно.

Флуросцентниот падобран ја зададе плавоста на базенот отаде улицата, а мигот потоа и падна во базенот. Трчајќи кон него, ја сетив флуросцентноста врз мене. Се сепнав и ги отворив очите а до мене сѐ уште беше девојката со разиграни трепки, но овој пат сонливо разиграни. Врз мене го сетив постелано долгото врнежливо утро.

.

update: Расказот e избран на конкурс на студенско списание „Излез“

.

Да дишиш меѓу линиите, е единствен излез од овде. Земјата во која сум запретан до вратот има длабоко чувство за ладнина и, површно за топлина. Можев да те отпатувам таму со мене, јас често патувам кон идните можности, а понекогаш тие стануваат дел од мојата минатост и се мешаат со случените нешта, па се наоѓам среде чудо кога ќе добијам потреба да ги издвојам едни од други.

Дишењето меѓу линиите е единствен излез, ќе си помислам за кратко, пред да се сепнам помислувајќи дека ова овде е всушност она „секаде“ и секој излез води токму овде. Па и не би биле баш потребни излезите, нели?

Ти си секогаш пред мене, запретана до вратот во истата земја како и јас. Секој ден се гледавме во лицата и зборувавме за тоа како касабата дишеше под калдрмите, и патем за повеќе дишења, а неретко и ќе го спомневме дишењето меѓу нас. Често сонуваме дека следното утро, во мигот на будењето, некако магично ќе се најдеме себеси ослободени од земјава која Фројд ја викаше некако, лошо. После таквите соништа широко насмеани ќе се погледневме во презадвижените лица од радост, а кога ќе ја сетевме запретаноста, пак ќе ги сведневме главите удолу. Ваквото сонување беше толку убаво што мораше да се повторува секое утро, а нам не ни остануваше многу, освен дишењето меѓу линиите.

.

.

Ние, чудни суштества, минуваме низ ѕидови, паѓаме од далечини кон блискости и велиме дека сето тоа воопшто не се случува, всушност, можеби и ние не сме тука. Едно од чудните суштества, добива екотница врз својот начин на постоење. Тоа чудно суштество беше ти. Пред твојата замисла.

Чувството е отаде умот. Зад постоењето и потребата на постоењето. Затоа, можеби само затоа, не се грижам за твоето постоење, повеќе отколку за чувството во кое си сплотена како индијанскиот фаќач на соништа, заглавен во длабок снег.

Го сакам, она што го може суштеството кое го имаме во нас, или тоа нѐ има во него, сеедно. Тоа може и повеќе од тоа. Само затоа што му верувамe.

.

Tоа сум јас, во самиот крај на собата. Нејзиниот лик некаде далеку од желбите, лежи во самотнина. Само љубопитност и моето загубено јас, го кружат врвот на собата како гаврани дојдени по Едгар. Религиите остануваат заспани во нас, а соновите во нив. Сме ги заборавиле.

*    *

[предходно]

Го оставија и заминаа. Тоа го направија порано од што очекував. Тој букет беше розов, а мрачен. Тој всушност беше одмазда оти така се договоривме да се одмаздуваме – со булки. Го помирисав и го почувствував жешкиот шамар на носталгијата.

*    *

[предходно]

Се држевме за рака и застанато гледавме поле со розови булки. Никогаш предходно не видено. Легенда беше дека стануваат розови кога нечија заедника љубов ќе допре до нив. Чудно, ние воопшто знаевме дека се сакаме.

*    *

[Предходно]

Ја видов од далеку, гледаше во нејзината другарка и не можеше да го избегне растегнувањето на својата насмевка. Нешто ја принудуваше на тоа. Јас, не можев да дознам точно што.

Filed under: Постови, Раскази ]]> http://kralj1.wordpress.com/2011/07/24/%d0%b1%d1%83%d0%bb%d0%ba%d0%b8/feed/ 0 kralj1 http://kralj1.wordpress.com/2011/07/16/%d1%99%d1%83%d0%b1%d0%be%d0%b2%d0%bd%d0%b0-%d0%bf%d1%80%d0%b8%d0%ba%d0%b0%d0%b7%d0%bd%d0%b0/ http://kralj1.wordpress.com/2011/07/16/%d1%99%d1%83%d0%b1%d0%be%d0%b2%d0%bd%d0%b0-%d0%bf%d1%80%d0%b8%d0%ba%d0%b0%d0%b7%d0%bd%d0%b0/#comments Sat, 16 Jul 2011 03:16:54 +0000 Д. Краљевски http://kralj1.wordpress.com/?p=2609 ]]> Доживувања. Отсекогаш биле совршено долги нешта кои имале искривени кратки реални интервали.

Џојс доживуваше жалост секој ден, стоејќи на гробот на својата жена и изговарајќи ги истите зборови: „Зар не знаеше љубовта колку е љубовна?“. Потоа заминуваше со кревки чекори кон својот живот. Својот, мал живот.

Еднаш, заборавено трошејќи го погледот кон надгробната плоча, забележа дека разликата меѓу двете бројки кои беа изгравирани на неа, беше само 2 години. А бројките ставени на такви места секогаш ги означуваат оние две години – на раѓање и на умирање. „Како можеше разликата да биде само две години?“ – Во главата на Џојс стоеше само оваа мисла, скоро во истиот стил како што и тој стоеше пред надгробната плоча.

Се сети, случајно му дојде одговорот, како идеја на гениј која треба да го промени светот. Па тие бројки беа годините кога Џојс и жена му стапија во брак и кога бракот се прекина. Сепак следниот дел од одговорот беше почуден – имено, жена му и не е умрена. Гробот ѝ го направи тој кога таа си замина, па тој се убеди дека е умрена и со годините тоа стана вистина за него. Можеби за посилно да ја доживее жалоста, или можеби за побезболно да исчезне истата, убивајќи си ја надежта за некоја шанса за назад. Којзнае.

Доживувања. За Џојс тие долго време беа совршено долги нешта со совршено долги реални интервали.

.
.

Таа и Radiohead имаат нешто роднинско, некаде, во некој зафрлен дел од себе. Тие и двајцата ми создаваат екстаза, а звучат во исто време, секогаш во исто.

Перничето од подлактицата, заспиено крие сонца од цепелинот на чичко Фердинанд и патем, го лета истиот со нејзините звуци. А ние таму само ги чувавме за само да ги зачиниме, за само да ги вкусиме.     Некогаш.